Pytania, które słyszę najczęściej

Zabiegi wymagające znieczulenia wykonuję w znieczuleniu miejscowym, którego celem jest zapewnienie możliwie komfortowego przebiegu leczenia. Po niektórych procedurach może pojawić się przejściowa tkliwość, której zakres zależy od rodzaju zabiegu.

Zapalenie przyzębia jest chorobą przewlekłą, którą można opanować i utrzymywać w stabilnym stanie. Celem leczenia jest wygaszenie stanu zapalnego, ograniczenie dalszej utraty tkanek i stworzenie warunków do możliwie długiego zachowania własnych zębów. Utrzymanie efektu wymaga regularnej terapii podtrzymującej.

Sam fakt rozpoznania choroby przyzębia nie oznacza utraty zębów. Nawet przy zaawansowanej chorobie rokowanie ocenia się indywidualnie dla każdego zęba. Sama ruchomość lub utrata części kości nie zawsze oznacza konieczność ekstrakcji.

Czas leczenia zależy od rozległości choroby i odpowiedzi tkanek. Po leczeniu przyczynowym wykonuje się reewaluację, zwykle po kilku tygodniach, a dalsze postępowanie wynika z ponownych pomiarów. Następnie potrzebna jest regularna terapia podtrzymująca w odstępach dobranych do ryzyka.

Najczęstszą przyczyną regularnego krwawienia dziąseł jest stan zapalny związany z biofilmem. Sporadyczne krwawienie może mieć także inne przyczyny, w tym urazowe, dlatego powtarzający się objaw warto skontrolować. Na wczesnym etapie postępowanie jest zwykle mniej rozległe.

Zajmuję się leczeniem zapaleń tkanek wokół istniejących implantów. Nie wykonuję implantacji ani zabiegów regeneracji kości; jeśli taki etap jest potrzebny, omawiam dalsze postępowanie i współpracę z odpowiednim specjalistą.

Predyspozycja genetyczna może wpływać na podatność i przebieg choroby, ale nie jest jej jedyną przyczyną. Duże znaczenie mają biofilm, palenie, cukrzyca, higiena i regularność kontroli. Wywiad rodzinny jest jednym z elementów oceny ryzyka.

Czasem tak. Rokowanie ocenia się indywidualnie na podstawie badania, poziomu utraty tkanek, przyczyny ruchomości i możliwości kontroli stanu zapalnego. Sama ruchomość nie zawsze oznacza konieczność usunięcia zęba.

Utracone dziąsło zazwyczaj nie odrasta samoistnie. Najpierw trzeba ustalić przyczynę recesji i zahamować jej postęp. W wybranych sytuacjach można rozważyć zabieg poprawiający pokrycie korzenia i stabilność tkanek.

Nie. Znaczenie mają progresja recesji, nadwrażliwość, warunki higieny, fenotyp dziąsła i oczekiwania pacjenta. Część recesji wymaga obserwacji oraz korekty higieny, a nie zabiegu.

Tak. Wokół implantu może rozwinąć się zapalenie błony śluzowej, a przy utracie kości — periimplantitis. Implanty wymagają regularnej oceny tkanek podobnie jak własne zęby.

Nie w każdym przypadku. Decyzja zależy od stopnia utraty kości, pozycji implantu, konstrukcji protetycznej, możliwości oczyszczania i odpowiedzi na leczenie. Każdą sytuację ocenia się indywidualnie.

Tak, szczególnie gdy występuje krwawienie, recesje, utrata kości albo ruchomość zębów. Aktywny stan zapalny powinien zostać rozpoznany i opanowany przed rozpoczęciem przesuwania zębów.

Tak. Palenie zwiększa ryzyko rozwoju i postępu choroby oraz może pogarszać odpowiedź na leczenie. Bywa też, że maskuje krwawienie, dlatego niewielka ilość krwi nie wyklucza aktywnej choroby.

Tak. Niewyrównana cukrzyca zwiększa ryzyko i może utrudniać kontrolę zapalenia przyzębia. Informacja o cukrzycy i aktualnym leczeniu jest ważna przy planowaniu terapii.

Częstotliwość ustala się indywidualnie na podstawie aktywności choroby, skuteczności higieny i czynników ryzyka. U wielu pacjentów odstępy mieszczą się w zakresie 3–6 miesięcy, ale mogą być inne.